X
تبلیغات
گل ناز

گل ناز

روزهای من

به دنبال واژه نباش...
کلمات فریبمان می دهند، وقتی اولین حرف الفبا سرش کلاه برود فاتحه کلمات را باید خواند...
دکتر علی شریعتی

+ نوشته شده در  سه شنبه نهم خرداد 1391ساعت 23:40  توسط گل ناز  | 

                                                                        


                      عیده همتون مبارک دوستای من

      

                                                                           

+ نوشته شده در  شنبه بیست و هفتم اسفند 1390ساعت 2:9  توسط گل ناز  | 

عیدتون مبارکککککککککککککککک

دوستای خوبم از همتون برایه نظر هایه زیباتون ممنونم مرسی بهم سر می زنین .این عید باستانیه نوروزو به همتون تبریک میگم هم به دوستایه خوبم وهم به تمامه کساتی که وارد وبلاگم میشن.تبرییییییییییییییییییییییک به همگی .دوستون دارم .امیدوارم ساله جدید سالی پر از سلامتی وآرامش و شادی برای تمامه دوستای گلم وهمه بازدید کننده های وبلاگم باشه.برای همه مردم ایران و دنیا سلامتی و آرامش آرزو میکنم. انشا الله که سالی پر از برکت برایه هممون باشه و دوستای من دعا میکنم به همه آرزو هاتون برسین.و توی دعا های خیرتون منو هم فراموش نکنین.همتونو دوست دارم .مشتاقانه منتظر نظراتتون هستم . من یه چند روزی نیستم .گفتم بگم بهتون که اگه یکمی دیر جواب دادم یا دیر آپ شدم مطلع باشین ساله خوبی داشته باشیییییییییییییییییییییییییییییییییین

+ نوشته شده در  شنبه بیست و هفتم اسفند 1390ساعت 1:57  توسط گل ناز  | 

این داستان زیبارو دوسته گلم زهرا برام فرستاده من از خوندنش لذت بردم و حس آرامش بهم دست داد براتون می زارم تا شما دوست هایه گلم مثل من از خوندنش لذت ببرین.................

پشت سر هر معشوق خدا ایستاده است و هر گامى که تو در عشق برمى دارى ،خدا هم گامى در غیرت برمى دارد ؛تو عاشق تر مى شوى و خدا غیورتر. و آن گاه که گمان مى کنى معشوق چه دست یافتنى است و وصل چه ممکن و عشق چه آسان ،خدا وارد کار مى شود و خیالت را در هم مى ریزد و معشوقت را در هم میکوبد،معشوقت هر کس که باشد و هر جا که باشد و هر قدر که باشد ،خدا هرگز نمى گذارد میان تو و او چیزى فاصله بیندازد. معشوقت مى شکند و تو نا امید مى شوى و نمى دانى که ناامیدى زیباترین نتیجه عشق است.
ناامیدى از اینجا و آنجا ،ناامیدى از این کَس و آن کَس .ناامیدى از این چیز و آن چیز. تو ناامید مى شوى و گمان میکنى که عشق بیهوده ترین کارهاست .و بر آنى که شکست خورده اى و خیال میکنى که آن همه شور و آن همه ذوق و آن همه عشق را تلف کرده اى ؛اما خوب که نگاه میکنى مى بینى حتى قطره اى از عشقت ،حتى قطره اى هم هدر نرفته است. خدا همه را جمع کرده و همه را براى خویش برداشته و به حساب خود گذاشته است. خدا به تو مى گوید : مگر نمى دانستى که پشت سر هر معشوق خدا ایستاده است؟ تو براى من بود که این همه راه آمده اى و براى من بود که این همه رنج برده اى و براى من بود که این همه عشق ورزیده اى . پس به پاس این ،قلبت را و روحت را و دنیایت را وسعت مى بخشم و از بى نیازى نصیبى به تو مى دهم و این ثروتى است که هیچکس ندارد تا به تو ارزانى اش کند…
فردا اما تو باز عاشق تر مى شوى تا عمیق تر شوى و وسیع تر و بزرگ تر و ناامیدتر ،تا بى نیازتر شوى و به او نزدیکتر … راستى اما چه زیباست و چه باشکوه و چه شورانگیز ،که پشت سر هر معشوق خدا ایستاده است …!

+ نوشته شده در  شنبه بیست و هفتم اسفند 1390ساعت 1:46  توسط گل ناز  | 

خود را ارزان نفروشیم، در فروشگاه بزرگ هستی روی قلب انسان نوشته اند: قیمت=خدا!

- این همه خود را تحقیر نکنید، خداوند پس از ساختن شما به خود تبریک گفت.

- وقتی احساس غربت می کنید یادتان باشد که خدا همین نزدیکی است.

- کسی که با خدا حرف نمی زند، صحبت کردن نمی داند.

- آنکه خدا را باور نکرده است، خود را انکار کرده است.

- کسی که با خدا قهر است، هرگز با خودش آشتی نمی کند.

- ما خلیفه ی خداییم، مثل خدا باشیم، ..

- آنکه خدا را از زندگیش سانسور کند همیشه دچار خود سانسوری خواهد بود.

- خدا از آن کس که روزهایش بیهوده می گذرد، نمی گذرد.

- بیهوده گفته اند تنها «صداست» که می ماند، تنها «خداست» که می ماند.

- روزی که خدا همه چیز را قسمت کرد، خود را به خوبان بخشید.

- برای اثبات کوری کافیست که انسان چشم های نگران خدا را نبیند.

- شکسته های دلت را به بازار خدا ببر، خدا، خود بهای شکسته دلان است.

- به چشم های خود دروغ نگوییم، خدا دیدنی است.

- چشم هایی که خدا را نبینند، دو گودال مخوفند که بر صورت انسان دهن باز کرده اند.

- امروز از دیروز به مرگ نزدیک تریم به خدا چطور؟

- وقتی خدا هست هیچ دلیلی برای ناامیدی نیست.

ممنون از آقا رضا که این متن زیبا رو برام فرستاد....


+ نوشته شده در  شنبه بیست و هفتم اسفند 1390ساعت 1:44  توسط گل ناز  | 

دوستای گلم این شعرو بخونیین خیلی قشنگه طولانی هست اما ارزش خوندنو داره وقتی تا آخر خوندین متوجه ارزشش میشین.منتظر نظراتتون هستم

نظامی » خمسه » لیلی و مجنون

 

چون رایت عشق آن جهانگیر             شد چون مه لیلی آسمان گیر

هرروز خمیده نام تر گشت                در شیفتگی تمامتر گشت

هر شیفتگی کز آن نورداست               زنجیر بر صداع مرد است

برداشته دل ز کار او بخت                درمانده پدر به کار او سخت

می‌کرد نیایش از سر سوز                 تازان شب تیره بردمد روز

حاجت گاهی نرفته نگذاشت               الا که برفت و دست برداشت

خویشان همه در نیاز با او                هر یک شده چاره‌ساز با او

بیچارگی ورا چو دیدند                     در چاره‌گری زبان کشیدند

گفتند به اتفاق یک سر                      کز کعبه گشاده گردد این در

حاجت گه جمله جهان اوست                محراب زمین و آسمان اوست

پذرفت که موسم حج آید                     ترتیب کند چنانکه باید

چون موسم حج رسید برخاست             اشتر طلبید و محمل آراست

فرزند عزیز را به صد جهد                 بنشاند چو ماه در یکی مهد

آمد سوی کعبه سینه پرجوش                چون کعبه نهاد حلقه بر گوش

گوهر به میان زر برآمیخت                 چون ریگ بر اهل ریگ می‌ریخت

شد در رهش از بسی خزانه                  آن خانه گنج گنج خانه

آندم که جمال کعبه دریافت                    دریافتن مراد بشتافت

بگرفت به رفق دست فرزند                  در سایه کعبه داشت یکچند

گفت ای پسر این نه جای بازیست           بشتاب که جای چاره سازیست

در حلقه کعبه کن دست                      کز حلقه غم بدو توان رست

گو یارب از این گزاف کاری                توفیق دهم به رستگاری

رحمت کن و در پناهم آور                  زین شیفتگی به راهم آور

دریاب که مبتلای عشقم                     و آزاد کن از بلای عشقم

مجنون چو حدیث عشق بشنید               اول بگریست پس بخندید

از جای چو مار حلقه برجست              در حلقه زلف کعبه زد دست

می‌گفت گرفته حلقه در بر                   کامروز منم چو حلقه بر در

در حلقه عشق جان فروشم                   بی‌حلقه او مباد گوشم

گویند ز عشق کن جدائی                     کاینست طریق آشنائی

من قوت ز عشق می‌پذیرم                    گر میرد عشق من بمیرم

پرورده عشق شد سرشتم                     جز عشق مباد سرنوشتم

آن دل که بود ز عشق خالی                  سیلاب غمش براد حالی

یارب به خدائی خدائیت                        وانگه به کمال پادشائیت

کز عشق به غایتی رسانم                     کو ماند اگر چه من نمانم

از چشمه عشق ده مرا نور                    واین سرمه مکن ز چشم من دور

گرچه ز شراب عشق مستم                   عاشق‌تر ازین کنم که هستم

گویند که خو ز عشق واکن                    لیلی‌طلبی ز دل رها کن

یارب تو مرا به روی لیلی                    هر لحظه بده زیاده میلی

از عمر من آنچه هست بر جای               بستان و به عمر لیلی افزای

گرچه شده‌ام چو مویش از غم                یک موی نخواهم از سرش کم

از حلقه او به گوشمالی                         گوش ادبم مباد خالی

بی‌باده او مباد جامم                             بی‌سکه او مباد نامم

جانم فدی جمال بادش                          گر خون خوردم حلال بادش

گرچه ز غمش چو شمع سوزم               هم بی غم او مباد روزم

عشقی که چنین به جای خود باد             چندانکه بود یکی به صد باد

می‌داشت پدر به سوی او گوش               کاین قصه شنید گشت خاموش

دانست که دل اسیر دارد                       دردی نه دوا پذیر دارد

چون رفت به خانه سوی خویشان            گفت آنچه شنید پیش ایشان

کاین سلسله‌ای که بند بشکست                چون حلقه کعبه دید در دست

زو زمزمه‌ای شنید گوشم                     کاورد چو زمزمی به جوشم

گفتم مگر آن صحیفه خواند                   کز محنت لیلیش رهاند

او خود همه کام ورای او گفت               نفرین خود و دعای او گفت

چون گشت به عالم این سخن فاش           افتاد ورق به دست اوباش

کز غایت عشق دلستانی                       شد شیفته نازنین جوانی

هر نیک و بدی کزو شنیدند                   در نیک و بدی زبان کشیدند

لیلی ز گزاف یاوه‌گویان                      در خانه غم نشست مویان

شخصی دو زخیل آن جمیله                  گفتند به شاه آن قبیله

کاشفته جوانی از فلان دشت                  بدنام کن دیار ما گشت

آید همه روز سرگشاده                       جوقی چو سگ از پی اوفتاده

در حله ما ز راه افسوس                     گه رقص کند گهی زمین بوس

هردم غزلی دگر کند ساز                    هم خوش غزلست و هم خوش آواز

او گوید و خلق یاد گیرند                     ما را و ترا به باد گیرند

در هر غزلی که می‌سراید                   صد پرده‌دری همی‌نماید

لیلی ز نفیر او به داغست                   کاین باد هلاک آن چراغست

بنمای به قهر گوشمالش                     تا باز رهد مه از وبالش

چون آگه گشت شحنه زین حال             دزد آبله پای ز شحنه قتال

شمشیر کشید و داد تابش                     گفتا که بدین دهم جوابش

از عامریان یکی خبر داشت                این قصه بحی خویش برداشت

با سید عامری در آن باب                    گفت آفت نارسیده دریاب

کان شحنه جانستان خونریز                آبی تند است و آتشی تیز

ترسم مجنون خبر ندارد                      آنگه دارد که سر ندارد

زآن چاه گشاده سر که پیش است           دریافتنش به جای خویش است

سرگشته پدر ز مهربانی                      برجست بشفقتی که دانی

فرمود به دوستان همزاد                     تا بر پی او روند چون باد

آن سوخته را به دلنوازی                   آرند ز راه چاره‌سازی

هرسو بطلب شتافتندش                     جستند ولی نیافتندش

گفتند مگر کاجل رسیدش                    یا چنگ درنده‌ای دریدش

هر دوستی از قبیله گاهی                   می‌خورد دریغ و می‌زد آهی

گریان همه اهل خانه او                    از گم شدن نشانه او

وآن گوشه‌نشین گوش سفته                 چون گنج به گوشه‌ای نهفته

از مشغله‌های جوش بر جوش             هم گوشه گرفته بود و هم گوش

در طرف چنان شکارگاهی                 خرسند شده به گرد راهی

گرگی که به زور شیر باشد                روبه به ازو چو سیر باشد

بازی که نشد به خورد محتاج            رغبت نکند به هیچ دراج

خشگار گرسنه را کلیچ است              باسیری نان میده هیچ است

چون طبع به اشتها شود گرم              گاورس درشت را کند نرم

حلوا که طعام نوش بهر است             در هیضه‌خوری به جای زهر است

مجنون که ز نوش بود بی‌بهر            می‌خورد نوالهای چون زهر

می‌داد ز راه بینوائی                       کالای کساد را روائی

نه نه غم او نه آنچنان بود                 کز غایت او غمی توان بود

کان غم که بدو برات می‌داد                از بند خودش نجات می‌داد

در جستن گنج رنج می‌برد                 بی‌آنکه رهی به گنج می‌برد

شخصی ز قبیله بنی‌سعد                    بگذشت بر او چو طالع سعد

دیدش به کناره سرابی                      افتاده خراب در خرابی

چون لنگر بیت خویشتن لنگ              معنیش فراخ و قافیت تنگ

یعنی که کسی ندارم از پس                 بی‌فافیت است مرد بی کس

چون طالع خویشتن کمان گیر              در سجده کمان و در وفا تیر

یعنی که وبالش آن نشانداشت              کامیزش تیر در کمان داشت

جز ناله کسی نداشت همدم                  جز سایه کسی نیافت محرم

مرد گذرنده چون در او دید                 شکلی و شمایلی نکو دید

پرسید سخن زهر شماری                  جز خامشیش ندید کاری

چون از سخنش امید برداشت              بگذشت و ورا به جای بگذاش


برچسب‌ها: نظامی گنجوی, شعر لیلی مجنون
+ نوشته شده در  شنبه سیزدهم اسفند 1390ساعت 14:42  توسط گل ناز  | 

لیلی مجنون معاصر




یک شبی مجنون نمازش را شکست 

بی وضو در كوچه ی لیلا نشست



سجده ای زد بر لب درگاه او 

پر ز لیلا شد دل پر آه او



گفت یا رب از چه خوارم کرده ای 

بر صلیب عشق دارم کرده ای



جام لیلا را به دستم داده ای 

واندر این بازی شکستم داده ای



نشتر عشقش به جانم می زنی 

دردم از لیلاست آنم می زنی



خسته ام زین عشق ، دل خونم مکن 

من که مجنونم تو مجنونم مکن



مرد این بازیچه دیگر نیستم 

این تو و لیلای تو . . . من نیستم 



گفت: ای دیوانه لیلایت منم 

در رگ پیدا و پنهانت منم 



سال ها با جور لیلا ساختی 

من کنارت بودم و نشناختی 



عشق لیلا در دلت انداختم 

صد قمار عشق یک جا باختم



کردمت آواره ی صحرا ، نشد 

گفتم عاقل می شوی ، اما نشد 



سوختم در حسرت یک یا رب ات 

غیر لیلا بر نیامد از لبت



روز و شب او را صدا کردی ولی 

دیدم امشب با منی ،گفتم: بلی 



مطمئن بودم به من سر میزنی 

برحریم خانه ام در میزنی



حال، این لیلا که خوارت کرده بود 

درس عشقش بی قرارت کرده بود 



مرد راهش باش تا شاهت کنم 

صد چو لیلا کشته در راهت کنم
نويسنده: LeiLiAdib

+ نوشته شده در  شنبه سیزدهم اسفند 1390ساعت 14:8  توسط گل ناز  | 

مطالب روانشناسی


نگاه آدمهای کوچک ، چه زود پر می شود و لبریز . اُرد بزرگ 

تنها راه غلبه بر ترس روبرو شدن با آن است. ما غالبا به طرف حوادثی کشیده می شویم که از رویارو شدن با آنها وحشت داریم.بنابراین اگر از تنهایی بترسید تنهایی را برای خود به ارمغان می آورید. اگر از بدهکار بودن بترسید به احتمال زیاد با تمام زیر و بم آن آشنا خواهید شد. اگر از دستپاچگی و پریشان حالی واهمه داشته باشید همان را تجربه خواهیدکرد. این، روش زندگی برای تشویق ما انسانها به رشد کردن است. آندرو متیوز 

شیرین ترین سخنان در زندگی ، خوش آمد گویی بی غل و غش زن به شوهر خویش است . جورج ولز 

آرزوهای ما ، امید های ما ، عشقها و هوسها و حتی وفای ما هم موجی بیش نیستند که بر می خیزند و رشد می کنند و بالا می روند و بالاخره نقش زمین می شوند و در کرانه های زندگی لای شنها و ریگها فرو می روند . جواد فاضل 

خرد در نظر گاه مردمان آزاده و نیکخو جهان پر از شادی و شکوه می نماید . بهره خردمندان و امید واران همیشه شادکامی است . بزرگمهر 

زمستان بدون بهار قلب عاشق شکست خورده است . فردریش نیچه 

به پزشک خود ایمان داشته باشید و به گفته هایش ، که جز دارویی شفا بخش نیست ، اعتماد کنید و جرعه تلخ او را با طمانینه و خاطری جمع سرکشید . جبران خلیل جبران 

سربازی که می ترسد ، جان خود و دیگر سربازان را به خطر می افکند . اُرد بزرگ 

هر که در سیرت و رفتار پیشینیان نظر کند ، متذکر می شود تا چه اندازه از همت مردان واپس مانده است . همدون قصار 

همواره آدمیان محیط و چنبره بدی و پلیدی را با دانش و اندیشه برتر خویش بسته و بسته تر می سازند . اُرد بزرگ 

بیشتر کسانی موفق شده اند که کمتر تعریف شنیده اند . امیل زولا 

وارونگی آدمیان و جانوران در پویایی اندیشه و دانش است ولی آدمی هر دم می تواند به رفتار و خوی بسیار بربرگونه دست یابد و دست به هر بزهی بزند که پلیدترین جانوران هم در بایسته ترین هنگامه از انجام آن می پرهیزند . اُرد بزرگ 

همیشه به خاطر داشته باشید که دنیا هرگز مدیون شما نیست ، زیرا قبل از شما نیز وجود داشته است . جان استیل 

وقتی که شما به بدبینی عادت کنید ، بدبینی به اندازۀ خوشبینی مطلوب و دوست داشتنی است . آرنالد بنت 

اگر در بند زندگی روزمره تان شوید نمی توانید گامی بسوی بهروزی بردارد . اُرد بزرگ 

زیبایی غیر از اینکه نعمت خداست. دام شیطان نیز هست . فردریش نیچه 

تنها زمانی می توانید چیزی را که ریشه های عمیق در فرهنگ شما دارد به وضوح ببینید که آن چیز در کار دور شدن از شما و فرو رفتن در دور دست باشد . جی.هیلیس میلر 

خوشا به حال پیمان منشانی که وجودشان به پیرایه پاکی و شرم آراسته شده

 

+ نوشته شده در  شنبه سیزدهم اسفند 1390ساعت 13:39  توسط گل ناز  | 

خدا یا شکرت که امید را به ما عطا کردی......

              


                       يكي بود يكي نبود، چهار شمع به آهستگي مي سوختند                                               و در محيط آرامي صداي صحبت آنها به گوش مي رسيد:

شمع اول گفت:
” من صلح و آرامش هستم، اما هيچ کسي نمي تواند شعلهَ مرا روشن نگه دارد.
من باور دارم که به زودي مي ميرم...“
سپس شعلهَ صلح و آرامش ضعيف شد تا به کلي خاموش شد.

شمع دوم گفت:
”من ايمان هستم اما اغلب سست می‌گردم.
براي بيشتر آدم ها،ديگردر زندگي ضروري نيستم،
پس دليلي وجود ندارد که روشن بمانم...“
سپس با وزش نسيم ملايمي، ايمان نيز خاموش گشت.

شمع سوم با ناراحتي گفت:
”من عشق هستم ولي توانايي آن را ندارم که ديگر روشن بمانم.
انسان ها من را در حاشيه زندگي خود قرار داده اند و اهميت مرا درک نمي کنند. 
آنها حتي فراموش کرده اند که به نزديک ترين کسان خود عشق بورزند...“
طولي نکشيد که عشق نيز خاموش شد.

ناگهان...
کودکي وارد اتاق شد و سه شمع خاموش را ديد.
”چرا شما خاموش شده ايد، شما قرار بود تا آخر روشن بمانيد . “
سپس شروع به گريه کرد .

آنگاه شمع چهارم گفت:
”نگران نباش تا زماني که من وجود دارم،
ما مي توانيم بقيه شمع ها را دوباره روشن کنيم. مـن امـــيد هستم !“

با چشماني که از اشک و شوق مي درخشيد ،
كودک شمع اميد را برداشت و بقيهَ شمع ها را روشن کرد .
نور اميد هرگزاز زندگيتان خاموش مباد
تا هميشه آکنده از ”صلح ، ايمان و عشق“ باشيد. . .

+ نوشته شده در  یکشنبه شانزدهم بهمن 1390ساعت 1:20  توسط گل ناز  | 

آنگاه که غرور کسی را له می کنی ، آنگاه که کاخ آرزو های کسی را ویران می کنی آنگاه
که شمع امید کسی را خاموش می کنی ، آنگاه که بنده ای را نادیده می انگاری آنگاه که
حتی گوشت را می بندی تا صدای خردشدن غرورش را نشنوی آنگاه که خدا را می بینی و
بنده خدا را نادیده می گیری می خواهم بدانم دستانت را به سوی کدام آسمان دراز می
کنی تا برای خوشبختی خودت دعا کنی؟

+ نوشته شده در  یکشنبه شانزدهم بهمن 1390ساعت 1:8  توسط گل ناز  |